Rritja e numrit të makinave elektrike po ndryshon edhe mënyrën se si planifikohet infrastruktura e karikimit. Në vend të zgjerimit të rrjetit vetëm sipas numrit të makinave, gjithnjë e më shumë rëndësi po i kushtohet vendndodhjes, fuqisë dhe përdorimit real të pikave të karikimit.
Në Gjermani, makinat plotësisht elektrike përbënin 29.3 për qind të regjistrimeve të reja në korrik të këtij viti, sipas të dhënave të Autoritetit Federal të Transportit Rrugor. Kur përfshihen edhe makinat hibride plug-in, pjesa e makinave të reja me sistem elektrik arrinte në 40.7 për qind.
Kjo rritje ka shtuar presionin për zgjerimin e infrastrukturës së karikimit, por të dhënat mbi përdorimin e stacioneve sugjerojnë se nuk mjafton vetëm rritja e numrit të tyre.
Jo çdo pikë karikimi përdoret njësoj
Sipas të dhënave të analizuara nga kompania gjermane Cirrantic, pikat e karikimit në zonat urbane, të cilat zakonisht përdorin rrymë alternative (AC), regjistrojnë mesatarisht rreth 0.6 seanca karikimi në ditë.
Në anën tjetër, pikat e karikimit të shpejtë me rrymë të drejtë (DC), përfshirë sistemet High Power Charging (HPC), regjistrojnë më shumë se 2.5 seanca karikimi në ditë.
Dallimi lidhet me mënyrën e përdorimit. Karikimi AC është më i përshtatshëm për makinat që qëndrojnë të parkuara për periudha më të gjata, ndërsa karikuesit e shpejtë përdoren kryesisht kur drejtuesit kanë nevojë të marrin një sasi të madhe energjie në një kohë të shkurtër.
Kjo po ndryshon edhe mënyrën se si vlerësohet nevoja për infrastrukturë të re. Një raport i thjeshtë mes numrit të makinave elektrike dhe numrit të karikuesve nuk pasqyron domosdoshmërisht kërkesën reale.
Vendndodhja dhe kapaciteti bëhen më të rëndësishëm
Ekspertët e cituar nga Deutsche Welle argumentojnë se zgjerimi i rrjetit duhet të marrë më shumë parasysh se ku dhe për çfarë përdoren makinat elektrike.
Në Gjermani, objektivi për ndërtimin e një milion pikave publike të karikimit deri në vitin 2030 është pjesë e planeve kombëtare, por diskutimi po zhvendoset drejt pyetjes se sa kapacitet karikimi nevojitet realisht dhe në cilat lokacione.
Në praktikë, kjo nënkupton kombinimin e llojeve të ndryshme të karikimit. Në zona të banuara dhe në vendet ku makinat qëndrojnë gjatë, karikuesit AC mund të përdoren për karikim gradual. Në autostrada, korridore ndërqytetëse dhe pika me qarkullim të lartë, kërkesa është më e madhe për karikim të shpejtë.
Edhe çmimi po bëhet faktor
Përdorimi i infrastrukturës lidhet edhe me koston e karikimit. Sipas statistikave të Cirrantic të cituara nga DW, çmimi mesatar i karikimit publik AC në Gjermani është rreth 58 cent për kilovat-orë, ndërsa për karikimin e shpejtë arrin rreth 62 cent.
Diferenca relativisht e vogël mes dy llojeve të karikimit tregon se konsumatorët mund të vlerësojnë gjithnjë e më shumë jo vetëm çmimin, por edhe shpejtësinë dhe disponueshmërinë e shërbimit.
Operatorët e infrastrukturës po mbledhin ndërkohë më shumë të dhëna mbi përdorimin e pikave të karikimit. Këto të dhëna mund të përdoren për të identifikuar lokacionet me kërkesë më të lartë, për të shmangur investimet në pika që përdoren rrallë dhe për të orientuar investimet drejt kapaciteteve që nevojiten realisht.
Përhapja e makinave elektrike po e zhvendos kështu fokusin nga ndërtimi sa më i madh i numrit të karikuesve drejt planifikimit më të saktë të infrastrukturës. Sfida nuk është vetëm të ketë më shumë pika karikimi, por që ato të jenë në vendin e duhur, me fuqinë e duhur dhe të funksionojnë në mënyrë të besueshme.
